Het nieuws dat de INWA (Stichting Nordic Walking Nederland) een cursus hardlopen aan gaat bieden, is niet goed gevallen bij de achterban. Uit een kleine rondgang onder Nordic Walkers blijkt dat de overgrote meerderheid niet openstaat voor een cursus hardlopen. De overgrote meerderheid blijkt niets met hardlopen en hardlopers te maken willen hebben en verwerpt daarom de plannen van het bestuur om een cursus hardlopen aan te bieden.

Sinds de bekendmaking van het nieuws dat de INWA een cursus hardlopen aan gaat bieden, wordt deze dan ook plat gebeld door ronduit boze leden. Woordvoerster Geertruida den Hartogh spreekt van een ‘gekkenhuis’ en volgens haar zijn zelfs de eerste doodsbedreigingen binnengekomen. Toch ontkent zij de geruchten dat daardoor de cursus hardlopen afgelast zou worden. Ze geeft toe dat het aantal aanmeldingen tot nu toe ‘bedroevend’ laag is, maar ze weigert om toe te geven aan wat volgens haar een kleine militante minderheid binnen de organisatie is.

Hendrikus Ghanschenwinckel heeft zich opgeworpen als woordvoerder van de verontruste Nordic Walkers. Hij spreekt de bewering van Geertruida tegen dat de emotionele reacties van slechts een kleine groep Nordic Walkers vandaan komen.
"Dat klopt niet. Ik ken geen enkele Nordic Walker die niet geschrokken is van het bericht van de INWA. Wij als Nordic Walkers zijn fel gekant tegen hardlopers en hardlopen in het algemeen. Het idee van een cursus hardlopen voor Nordic Walkers is idioot en dat is meteen de minst erge kwalificatie die ik kan bedenken voor dit plan."

Volgens Hendrikus is er maar xc3xa9xc3xa9n oplossing om uit de ontstane crisis te komen: "De cursus moet de prullenbak in en het bestuur er achteraan. Wij als Nordic Walkers wensen eenvoudigweg op geen enkele manier geassocieerd te worden met hardlopers. Het is al erg genoeg dat wij door deze mensen op het internet belachelijk worden gemaakt en dat ze ons tijdens het hardlopen geen blik waardig gunnen. Alsof zij allen denken dat zij beter zijn dan wij! En dan zouden we nu een cursus moeten gaan volgen om begrip te krijgen voor al die zich snel voortbewegende en vreselijk arrogante flierefluiters? Neen mijnheer! Over mijn lijk!"

Ook de hardlopers zelf lijken niet al te gelukkig met de plannen van de INWA. Het bleek bijna onmogelijk om een reactie van een hardloper te krijgen. Zodra men in de gaten kreeg dat het over Nordic Walkers ging, liep me abrupt verder. Langs de oever van de Maas in Rotterdam vonden we toch een 34-jarige hardlopende Rotterdammer bereid om zijn mening te geven. Wel wilde hij dit anoniem doen, omdat hij liever niet met naam en toenaam genoemd wil worden in een artikel over Nordic Walkers.

De anonieme hardloper zegt zelf ook niet zo blij te zijn met de plannen van de INWA: "Wij hardlopers zitten echt niet te wachten op een stelletje van die Nordic Walkers. Het is al erg genoeg dat we ze buiten tijdens het hardlopen tegenkomen en nu denken ze ook nog eens zelf te kunnen gaan hardlopen. Ze kunnen beter een cursus Nordic Walking in de sportschool gaan volgen, zodat wij geen last meer van ze hebben. Kom op zeg… Een cursus hardlopen voor Nordic Walkers… Zoiets kan nu echt alleen maar door die idioten verzonnen worden! Ik vraag me zelfs serieus af of ze xc3xbcberhaupt nog wel zonder die stokken kunnen."

Hendrikus heeft voor de komende weken acties aangekondigd tegen de plannen van de INWA: "Dit pikken wij niet! Wij zullen er alles aan doen om er voor te zorgen dat deze cursus geen doorgang vindt!"

Morgen volgt het derde en laatste deel uit deze drieluik.

Stichting Nordic Walking Nederland (INWA) organiseert binnenkort een cursus hardlopen voor haar leden. Door middel van deze cursussen wil INWA haar leden kennis laten maken met de hardloopsport en tevens een aantal hardnekkige vooroordelen over hardlopers wegnemen.

Woordvoerster Geertruida den Hartogh van de INWA noemt de cursus een laagdrempelige manier voor Nordic Walkers om meer over het hardlopen te leren. "Wij Nordic Walkers delen dezelfde natuur als de hardlopers om onze favoriete sport uit te oefenen. Regelmatig komen we ze tegen als we weer met een stevige Nordic Walking sessie bezig zijn, maar eigenlijk kennen we ze helemaal niet. Wie zijn deze mensen? Wat beweegt ze om zich naar buiten te geven zonder stokken? Is zoiets niet gevaarlijk? Verwerpelijk misschien? Al deze vragen leven bij onze leden en daarom leek het ons een goed idee om onze leden middels een cursus kennis te laten maken met deze vreemde wezens en hun sport."

Op de vraag of een volledige cursus hardlopen niet een beetje teveel van het goede is, antwoordt Geertruida ontkennend. "Integendeel, mijnheer! Wij Nordic Walkers zijn immers gewend aan het volgen van cursussen! Iedereen denkt tegenwoordig ook maar dat je zomaar even met twee stokken naar buiten kan lopen en dat je jezelf dan automatisch een Nordic Walker kan noemen. Maar zo werkt dat natuurlijk niet! Daar zijn gespecialiseerde cursussen voor nodig door gecertificeerde experts. Met hardlopen zal dat wel precies hetzelfde zijn, dus ik roep al onze leden op om deel te nemen aan deze eenmalige cursus."

Tijdens de cursus leren de Nordic Walkers om hun stokken achter te laten en ook om iets meer tempo in hun beweging te brengen. Ook leren zij de typische omgangsvormen van de hardloper, zoals het groeten van mede-hardlopers en het heel uitdrukkelijk niet groeten van Nordic Walkers. Tevens wordt tijdens de cursus geleerd op welke manieren je de Nordic Walker het beste kunt bespotten. Het is niet de bedoeling dat de cursisten dit ook zelf gaan doen, maar meer om zich beter in te kunnen leven in de belevingswereld van de hardloper.

De INWA erkent dat een cursus hardlopen misschien gevoelig ligt bij mensen die voor de rest niks met deze sport hebben. Toch ziet de INWA het als een uitdaging om haar leden warm te maken voor de hardloopsport en zij zien dan ook vol vertrouwen de inschrijving tegemoet.

Geertruida: "Wij gokken op minstens 100 cursisten tijdens de eerste cursus. Ik denk namelijk dat er onderhuids veel animo bestaat voor hardlopen onder Nordic Walkers. Nordic Walking is immers toch een soort van omgekeerde evolutie. We hebben er miljoenen jaren over gedaan om te leren hoe we rechtop moeten lopen en nu gaan wij opeens weer een stap terug door onszelf met poles (noot van de redactie: stokken) voort te bewegen. Ik hoop dan ook dat er veel Nordic Walkers zijn die de overstap naar het hardlopen durven te maken."

De cursus hardlopen is alleen toegankelijk voor leden van de INWA. Zij kunnen een mailtje sturen naar info@inwa.nl voor meer informatie.

Morgen volgt deel 2 uit deze drieluik.

TEGEN ELK AANNEMELIJK BOD!

Exc3xa9n paar mannenbenen, bouwjaar 1974 en nog in goede conditie!

In 1999 is heeft dit stel benen nog een grote beurt gehad waarbij ze zijn getransformeerd tot een stel hardloopbenen. Sindsdien hebben zij ongeveer 20.000 kilometer hardlopend afgelegd en mede daardoor zijn deze benen nog in perfecte staat en zeker niet van een oud vrouwtje geweest. Met grote trots kunnen wij tevens melden dat er de de laatste tien jaar niet boven gerookt is.

Ondanks de goede conditie (zien is geloven!) doet de huidige deze benen weg, omdat hij op zoek is naar een sportiever en sneller stel. Dit zegt niets over de snelheid van deze benen, maar meer over de eisen van de huidige eigenaar. De prestaties van deze benen zijn namelijk op zijn minst behoorlijk te noemen en halen over een afstand van 5 kilometer nog zeker een respectabele snelheid van rond de 15 kilometer per uur. Ze zijn dus zeer geschikt voor iemand die graag op een makkelijke manier zou willen hardlopen, maar geen al te grote eisen stelt aan de te leveren prestatie.

Deze benen zijn verder onderhoudsvriendelijk en hebben in de afgelopen jaar weinig tot geen mankementen gehad. Bij overbelasting en spierpijn is xc3xa9xc3xa9n dag rust al voldoende om er weer tegen aan te kunnen. Jawel! U leest het goed! Exc3xa9n dag rust is voldoende! U bespaart met deze benen dus een kapitaal aan fysiotherapiekosten!

Daarnaast zijn afstanden tot en met 30 kilometer voor deze benen, mits de juiste brandstof wordt gebruikt, geen enkel probleem. Deze benen hebben zelfs al zes keer een marathon gelopen, dus voor een beginnende hardloper is deze aanbieding een buitenkansje. U krijgt zes maanden garantie, mits de benen normaal worden gebruikt. Bij al te technische loopscholingsoefeningen komt de garantie vanzelfsprekend te vervallen.

Aarzel dus niet en neem direct contact op voor een proefloopje. De bijpassende voeten (maat 46-47) krijgt u er gratis bij!

Na de drukte van de dinsdagavondtraining loop ik weer helemaal alleen. Een gebruikelijk ritueel inmiddels, want begin november besloot ik om voortaan elke week de 5,5 kilometer naar en van de training te lopen. 11 kilometer extra. Gratis en voor niks.

Alleen de terugweg naar huis is soms iets korter. Als ik echt moe ben en we lopen het laatste stuk over een pad dat ik in omgekeerde richting ook weer terug zal moet lopen, dan is de verleiding soms heel erg groot. Te groot zelfs. Op dat soort momenten keer ik iets eerder al weer om naar huis toe. Zo ook op een dinsdag van inmiddels al weer een paar weken geleden.

Op dat moment heb ik flink honger en eigenlijk wil ik nu zo snel mogelijk thuis zijn. Maar in dit tempo gaat dat nog wel eventjes duren en bij elke rekensom die ik maak, kom ik op een steeds latere aankomsttijd uit. In de groep kon ik dan nog wel makkelijk mee, maar nu de stimulans van het meelopen weg is en ik het toch weer echt helemaal alleen moet doen, is het tempo in elkaar gezakt. Met elke seconde krijg ik meer zin in een bord met warm eten en een warme douche. Het liefst niet tegelijkertijd. Maar, en dat is nu het frustrerende van dit soort avonden, ik kom met elke seconde steeds langzamer dichterbij.

Vlak nadat uit mijn laatste rekensom is gebleken dat ik weer een minuutje op mag tellen bij mijn verwachte aankomsttijd, hoor ik in de verte voetstappen achter me. Die dichterbij komen. En snel ook. Die dus van een hardloper zijn. Fantastisch… Ook dat nog: een hardloper achter me.

Het is laat, dus de hardloper die nu achter me bezig is om de afstand tussen ons te verkleinen, heeft waarschijnlijk wel al lekker gegeten. Een lekker visje of zo. Met beetgare groente erbij of misschien wat gegrilde courgette. Daarna heeft hij lekker uitgerust. Voor de TV of zo. Alleen viel die ene film wel heel erg tegen en daarna bleek ook nog eens dat zijn favoriete site op internet de laatste tijd wel heel erg weinig updates had. Dus tsja… Wat doe je dan? Dan ga je misschien maar een fijn stukje hardlopen. Niet te lang natuurlijk, want daar word je maar moe van.

Deze hardloper is mij nu aan het naderen en mijn bloed kookt. Wat een klootzak is dat zeg. Geen respect! Geen respect voor mij! Voor mij, de hardloper die nu al bijna tweexc3xabnhalf uur onderweg is! Voor mij, de hardloper die niet zo’n lekker visje in zijn maag rond heeft zwemmen! En onwillekeurig ga ik toch wat harder lopen.

Dat laatste verbaast me. Ik wist wel dat ik het wilde, maar ik wist niet dat ik het kon. Dat het nu nog kon na al die kilometers: versnellen dus. Ik dacht echt dat ik er al helemaal doorheen zat, maar blijkbaar is een prikkel als deze genoeg om toch enkele voorheen goed verborgen energiebronnen aan te spreken. Opeens ben ik niet meer bezig met het uitrekenen van aankomsttijden en het monitoren van mijn loopsnelheid. Ik ben alleen nog maar bezig met die loper achter me. De klootzak die tot een paar seconden geleden dacht dat hij mij wel eventjes in zou gaan halen.

Ik kijk niet om. Ik hoef hem ook niet te zien. Dat is hij niet waardig. Tot in de laatste vezel van mijn lichaam ben ik gespannen en luister ik alleen maar naar de voetstappen achter me. Komen ze dichterbij? Is hij al bijna in de buurt? Moet ik aan mijn volgende versnelling beginnen? Wanneer kan ik hem laten zien dat ik beter ben? Wanneer kan ik het hem laten voelen?

Tergend langzaam ben ik aan het versnellen. Hij is nu maar een paar meters achter me, we lopen inmiddels hetzelfde tempo en ik hoor aan zijn voetstappen hoe hij probeert om mij bij te houden. Terwijl ik sneller ben gaan lopen dan toen hij mij aan het naderen was. Ik blijf dus luisteren. Ik moet bedacht zijn op elke versnelling van zijn kant, want die moet ik pareren. Geen idee hoe, maar dat moet gewoon. Op dat moment val ik nog liever dood neer dan dat ik hem voorbij laat gaan.

Zo speel ik met hem en ik voel me sterker worden, terwijl dit proces alleen in mijn hoofd afspeelt. Ik voel namelijk ook hoe erg mijn benen protesteren en ik weet dat ik morgenochtend, als ik krakend mijn bed uit stap, heel erg veel spijt zal hebben van deze macho-vertoning. Het interesseert me alleen even geen reet, want dit keer is mijn geest sterker dan mijn vermoeide lichaam. En om die, samen met de hardloper achter me, nog een extra opdoffer te geven, versnel ik nog een keer wat extra.

Zo! Hardlopertje achter me! Waardeloos lichaam van me! Jullie dachten me even een loer te draaien? Mooi niet hoor! Niet vandaag! Niet nu! Iet dis, modderfokkers!

En weg is de hardloper… Hij moet me laten gaan. Ik loop uit op hem en snel ook. Nog weer wat later is hij helemaal verdwenen. Afgedropen waarschijnlijk. Weer naar huis toe. Sukkel.

Opnieuw ben ik alleen. Alleen in het donker en slechts twee kilometer van huis. Nog steeds lever ik strijd, maar dit keer alleen met mijn lichaam.
Dit keer wint het lichaam. Afgetekend.

De hele week had ik al uitgekeken naar de halve marathon in Maassluis en dat had eigenlijk weinig met het parcours te maken. Vorig jaar liep ik er namelijk ook al en had de hele route weinig indruk op me gemaakt. Het begon toen al met de sporthal die als omkleedruimte diende en gelegen was in een troosteloze setting van hoogbouwflats en een winkelcentrum dat twintig jaar geleden waarschijnlijk al de "beste tijd al lang achter zich"-kwalificatie verdiende. Het parcours was dan wel iets inspirerender dan dat, maar feitelijk was het gewoon polder, polder en nog eens polder. Er zullen best mensen zijn die daar heel erg opgewonden van raken, maar ik ben dus niet xc3xa9xc3xa9n van hen.

De reden dat ik toch zin had in die halve marathon was simpelweg omdat het een halve marathon was. Ik hou nu eenmaal van die afstand en daarbij wilde ik nu ook wel eens zien hoe het met mijn conditie stond. Vorig jaar nog liep ik daar in zeer winderige omstandigheden een tijd van 1 uur 32 en eigenlijk wilde ik op zijn minst die tijd verbeteren. En ach, wie weet… Misschien lag zelfs een PR en misschien zelfs nog die magische grens van anderhalf uur binnen handbereik.

Qua weer hadden we in ieder geval mazzel. Er stond dan wel behoorlijk wat wind, maar lang niet zoveel als vorig jaar en de regen waar ik onderweg naar Maassluis nog last van had gehad, was in Maassluis zelf volledig verdwenen. Bij de start was ik ook nog eens goed weg en eigenlijk stond niks dus in de weg om een goede tijd neer te zetten.

Nou ja. Bijna niks dan. Je moet het natuurlijk nog wel eventjes helemaal zelf waar maken en daarbij zat ik mezelf in de weg. Het gaat dan wel langzamerhand steeds beter met mijn vorm, maar naar mijn zin gaat het allemaal toch niet snel genoeg. De kilometertijden die ik zo graag wilde lopen, waren na een paar kilometer al buiten bereik en ik kon dan ook niets anders doen dan het aanpassen van mijn tempo aan de vorm van de dag. En dat was helaas niet de vorm die ik graag zou willen hebben en waarvan ik stiekem gehoopt had dat ik die in Maassluis al zou vinden.

Zelfs met wind mee kon ik niet het gewenste tempo lopen en het blijft dus nog altijd wachten en hopen op betere tijden. Tijden die dus heel duidelijk nog niet in Maassluis aangebroken waren, maar gelukkig bleef er voor mij nog voldoende over om van te genieten. Ik liep dan wel niet zo snel als ik wilde, maar ik liep wel lekker en mogelijk voor het eerst in mijn hardloopcarrixc3xa8re liep ik eindelijk ook eens verstandig. Namelijk, in plaats van elke keer maar weer alleen te komen lopen, liep ik nu eigenlijk constant in groepjes. Ik geloof niet dat ik er ook maar xc3xa9xc3xa9n seconde sneller van ben gaan lopen, maar het is tenminste een klein stukje positief nieuws om te melden.

Dat is maar goed ook, want in de laatste paar kilometers had ik nog eventjes last van een kleine inzinking. Zo eentje waarbij helemaal niks meer soepel loopt, alles pijn doet, iedereen voorbij komt denderen en elke stap enorm veel moeite kost. Grote dank dus aan de fotograaf die het nodig vond om juist op dat moment een foto van mij te maken. Als ik dus al overwogen zou hebben om hier een foto van mezelf te plaatsen, dan zou ik dat deze keer in ieder geval zeker niet hebben gedaan.

Ik kwam uiteindelijk in 1 uur, 34 minuten en 4 seconden over de finish. Echt slecht ging het nou ook weer niet en (eerlijk is eerlijk) ik heb maar drie keer sneller gelopen dan dit, maar ik was toch niet helemaal tevreden. Ik heb gewoon het gevoel dat er zoveel meer in zit, maar het komt er maar niet uit. Ik voel me soms net als xc3xa9xc3xa9n van die vele bespotte kandidaten van de zoveelste talentenjacht: overtuigd van eigen kunnen, maar ondanks het vele oefenen, zal het nooit wat worden. Je hebt talent of je hebt het niet en ik heb het dus niet.
Het is dus maar goed dat ik hardlopen zo leuk blijf vinden.

De laatste persoon die mij in 2009 een gelukkig nieuwjaar wenste, was er eentje in de categorie van personen die ik slechts oppervlakkig ken. Het was op mijn werk en van een afstand hoorde ik al hoe de ene na de andere collega van originele nieuwjaarswensen werd bediend. De kleinste persoonlijke details werden aangegrepen om toch vooral op dat vlak voor een verbetering in 2009 te hopen.

Opeens stond hij ook voor mijn neus en ik zag dat hij het moeilijk had. Want wat zeg je tegen iemand die je nauwelijks kent? Een simpel ‘gelukkig nieuwjaar’ was, gezien al zijn eerdere tekstuele uitspattingen op dat gebied, al lang niet meer afdoende. Daardoor had hij nu wel een groot probleem, want ik ben niet zo kwistig met persoonlijke details en dus wist hij maar heel weinig van me.

Maar opeens wist hij het. Het grappige was dat ik het ook in zijn ogen zag. Alsof in ene het licht aanging. Ik wist nog steeds niet wat hij zou gaan zeggen, maar dat hij wat bedacht had, was duidelijk.

"Een sportief nieuwjaar", zei hij.
En hoe stom het ook klinkt van mezelf, ik was eventjes oprecht ontroerd.

Hier was iemand die mij amper kende, maar die door een simpele aanpassing in een eenvoudige nieuwjaarswens toch even mooi de kern te pakken had gekregen. Misschien wist hij dan maar bar weinig van mijn privxc3xa9-leven, maar xc3xa9xc3xa9n ding was zelfs hem niet ontgaan: ik ben een hardloper. Dat ben ik. Je hoeft ook verder maar weinig van mij te weten. Dat ik hardloop, is al genoeg.

Toch blijft het voor mij na al die jaren nog steeds onwennig om door mijn omgeving voor sportief te worden aangezien. Zelf voel ik dat namelijk niet zo. Ik hou gewoon toevallig heel erg veel van hardlopen en niet meer dan dat. In mijn omgeving zie ik een hoop mensen die ikzelf pas echt als sportief zou betitelen en waarbij ik een beetje schril tegen afsteek. Want wat sport ik nou helemaal? Ik doe dan misschien aardig wat aan hardlopen, maar echt goed ben ik nu ook weer niet. Daarbij vind ik andere sporten eigenlijk helemaal niks. Fietsen? Te saai. Schaatsen? Evenwichtsprobleem. Fitness? Enkel voor de loopband. Teamsporten? Te sociaal voor mij.

Desondanks blijft het leuk om door je omgeving voor sportief te worden aangezien. Het is een soort van erkenning die ik mezelf niet geef. Net zoals het leuk is om door onbekenden voor marathon-man te worden uitgemaakt. Ook al vind ik tegelijkertijd die term voor mezelf zwaar overtrokken, want het waren er maar zes en ze gingen nog niet eens zo heel erg hard.

Maar dat schijnt de buitenwereld allemaal niet uit te maken. Ik loop hard en dus ben ik sportief. Voor mij is echter alleen het eerste belangrijk, het hardlopen, en de rest is mooi meegenomen. Meer hoef je ook niet te weten. Ik ben SnakeMaster en ik loop hard. Dit jaar zal het zelfs tien jaar geleden zijn dat ik (opnieuw) ben begonnen met hardlopen, dus alleen al wat dat betreft belooft het een mooi hardloopjaar voor mij te worden. Misschien ben ik wat laat, maar dat wens ik jullie ook toe.