Hengelo, 2009

Op de tribune zit een groepje Afrikaanse atleten bij elkaar. Ethiopixc3xabrs zijn het, of Kenianen, en af en toe zeggen ze wat tegen elkaar als er weer een groep hardlopers in het stadion zijn rondjes draait. Zelf hebben ze een uur lang achter Gebrselassie aangelopen en nu rusten ze uit. De drukste van het stel laat daarbij duidelijk merken als hij weer eens iemand in het deelnemersveld kent. ‘Asja labbe loebie roe’, roept hij hard. Of zoiets. Maar het heeft geen zin. Zijn kennis gaat het niet redden en ondanks de drukke gebaren en het geroep vanaf de tribune tijdens het laatste rondje, finisht hij ergens in het middenveld. Anoniem.

Dit is net zoals alle andere deelnemers die niet als eerste eindigen in deze race. De nummer xc3xa9xc3xa9n wordt nog besprongen door de pers en de organisatie. Als hij geluk heeft zal er morgen een regeltje aan hem gewijd worden in de grotere kranten, maar voor nu staat hij heel even in het middelpunt van de belangstelling en zal het voelen als zijn grote doorbraak. Voor de nummer twee in de wedstrijd is dat extra zuur. Misschien dacht hij tijdens de laatste honderd meter nog wel dat hij een kans had, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Als ook hij wordt toegejuicht wanneer hij langs de tribune loopt en als ook voor hem geapplaudiseerd wordt, kijkt hij dan ook verbaasd op. Applaus? Voor mij? Heb ik dat goed gehoord?

Op de tribune applaudiseert een gezinnetje braaf mee. Moeder, vader en twee kinderen. De kinderen zijn nog jong en overduidelijk geadopteerd. Waar de ouders zo wit zijn als mijn benen na een hele winter in een lange broek hardlopen, zijn zij net zo donker als de atleten op de baan en het kleine groepje atleten verderop op de tribune. Het is een mooi gebaar van hun ouders om ze op deze manier kennis te laten maken met hun roots. De moeder haalt een tupper-ware bakje tevoorschijn en maakt het open. Ik kan nog net zien dat er blokjes kaas in zitten. Niet veel later volgen de stroopwafels.

Dat is Hengelo 2009: een Afrikaans feestje met een Nederlands sausje.

Tegenwoordig is Split de op xc3xa9xc3xa9n na grootste stad van Kroatixc3xab, maar toen daar in 1990 de Europese Kampioenschappen Atletiek plaats zouden vinden, was het nog gewoon Joegoslavixc3xab. Qua atletiek stelde het land weinig voor. Vier jaar eerder tijdens de EK waren er welgeteld nul medailles gehaald en de verwachtingen voor deze editie in eigen land waren dus niet al te hoog. Voetbal, basketbal, zwemmen, waterpolo en handbal. Dat waren de sporten die er toe deden. Echte atleten van wereldfaam waren er niet.

In diezelfde stad woonde toen een meisje van wie toen al zeker was dat ze nooit wereldfaam zou gaan bereiken op het gebied van atletiek. Bij de coopertest op school liep ze steevast achteraan en bij het kogelstoten wist ze de kogel maar net ver genoeg weg te stoten om geen pijnlijke tenen te krijgen. Toch was het juist dit meisje dat zich als xc3xa9xc3xa9n van de eersten aanmeldde voor de openingsceremonie van de EK. Het leek haar heel erg spannend om zo’n groot internationaal evenement van dichtbij mee te maken.

Samen met honderden anderen meisjes en jongens werd er in de weken voorafgaand aan de openingsceremonie druk geoefend. Op elkaar gepropt en in een bloedhete bus werden ze meerdere keren naar de locatie gebracht waar alles nog eens werd gerepeteerd. Spannend was dat, want je zou maar wat fout doen op de dag zelf. Gelukkig deden er zoveel mensen mee dat een klein foutje nooit op zou vallen. Die gedachte hield haar op de been en de beloning was er dan ook naar. Dit meisje zou als dank voor haar bewezen diensten vijf onbeperkte toegangstickets krijgen voor de EK.

Samen met haar zusje en neefjes bezocht ze de EK vervolgens bijna elke dag. Misschien heeft ze zelfs Erik de Bruin nog zilver zien winnen bij het discus werpen voordat hij drie jaar later werd betrapt op doping. Ze kan zich alleen nog herinneren hoe ze gefascineerd naar vrijwel alle atletiekevenementen aan het kijken was. Wie wat won, weet ze niet meer. Op een enkele uitzondering na dan, want ze wist nog wel te vertellen dat een Servixc3xabr in een bloedstollende finale een gouden medaille had gehaald bij het polsstokhoogspringen. Dat dit volgens Wikipedia het hoogspringen moet zijn geweest, doet er niet eens zoveel toe.

Geweldig vond ze het. Dat op loopafstand van haar huis zo’n groot spektakel plaats vond en dat zij alles mee mocht maken. Ze vond het enorm jammer toen alles weer voorbij was, maar ze wist zeker dat dit niet de laatste keer was dat ze zoiets mee zou maken. Ze zou vast nxc3xb3g wel eens een keer naar een atletiekevenement gaan!

Het duurde uiteindelijk bijna 19 jaar voordat het 13-jarige Kroatische meisje van toen inderdaad die belofte aan zichzelf nakwam. De Kroatische havenstad Split is inmiddels ingeruild voor de Nederlandse havenstad Rotterdam en haar huidige vriend is een enthousiast hardloper. Ze noemen hem ook wel eens Snake of SnakeMaster en samen met hem bezocht ze de FBK Games in Hengelo. Zij verwonderde zich over het enthousiasme van het Nederlandse publiek en hij verwonderde zich op zijn beurt over haar enthousiasme. Het zal zeker niet nog eens 19 jaar duren voordat ze naar een atletiekevenement gaat.