Leven met een blessure is niet makkelijk. Hardlopen met een blessure trouwens ook niet en dat steekt. Juist op het moment dat ik mijn trainingen langzaam op zou moeten schroeven richting de marathon in april, moet ik het opeens wat rustiger aan doen. Beter zou zijn om zelfs helemaal niks te doen, maar dat is juist weer het geniepige van deze blessure: ik kan wel lopen, maar alleen niet veel en zeker niet hard.

Daarom heb ik de afgelopen tijd ook maar twee keer per week gelopen. Twee keer! Twee keer maar! Belachelijk weinig. En elke keer waren het ook nog eens korte stukjes van een kilometer of tien waarin ik ook elke keer weer kon constateren dat de blessure er nog steeds is. Soms denk ik dat het minder is en soms heb ik er juist wat meer last van. Voorlopig ben ik er dus nog wel even zoet mee.

Volgens de uitgebreide zelfdiagnose, waar ik in de plotselinge overschot aan vrije tijd veel uurtjes aan kan besteden, heb ik een hamstringblessure. Nooit geweten dat dat ding daar zat. Blessures waren namelijk voorheen dingen die alleen bij andere mensen voorkwamen en niet bij mij. Alle medische termen heb ik dan ook wel eens voorbij horen komen, maar ik had je nooit echt kunnen vertellen waar wat zit. Nu lukt dat dus al wat beter. Die plek die pijn doet: dat is mijn hamstring.

Het grootste nadeel van mijn blessure is gek genoeg dat ik er ondanks alles toch mee kan lopen. Zo lang ik maar heel rustig loop en me in laat halen door al die slakken die ik normaalgesproken achteruit lopend en op klompen nog voorbij kan stormen, is er niks aan de hand. Dan voel ik echt helemaal niets. Soms moet ik zelfs expres even een tandje er bij schakelen om te controleren of de pijn er nog wel steeds zit. 
Au.
Ja dus.

Het zou dan ook veel beter zijn als er een stuk gips of iets dergelijks om heen zou zitten. Dan is het gewoon duidelijk: je kan er niet mee lopen. Punt uit. Nu kan dat dus wel. En ook al zou ik het bijbehorende tempo een paar weken geleden alleen gniffelend hardlopen genoemd hebben, volgens de enorme stortvloed aan informatie die ik inmiddels heb gevonden, zou het juist beter zijn om helemaal rust te nemen qua hardlopen. Bewegen mag (moet zelfs!), maar een te zware belasting is ook weer niet goed. 

Ik heb dus een tussenvorm gevonden. Ik loop nog steeds. Niet veel, niet snel, maar tenminste iets. In de tussentijd wacht ik totdat het weer beter gaat. En ik kijk met jaloezie en bewondering naar alle mensen die wel normaal kunnen hardlopen. Wat fijn, wat geweldig! Dat kon ik ook en dat moet ik straks ook weer kunnen! Maar nu even niet.

Soms heb je wel eens dat je last hebt van een stijve nek als je wakker wordt. Een vervelend gevoel waarbij je net je hoofd niet helemaal naar links of naar rechts kan draaien. Voor de rest kun je alles doen. Zo lang je maar recht vooruit kijkt, is er niks aan de hand.

Dat gevoel beschrijft nog het beste waar ik sinds vorige week last van heb ergens aan de achterkant en van mijn rechterbovenbeen. Ergens bovenin zit daar een pijnlijke plek waar ik geen last van heb tijdens het wandelen, tijdens het rustig hardlopen is er ook nog niks aan de hand, maar zodra ik iets ga versnellen, is daar opeens een pijntje. Net zoals je bij een stijve nek je hoofd niet helemaal in xc3xa9xc3xa9n richting kan draaien, kan ik ook niet voluit lopen. En als ik die begrensde maximale snelheid maar lang genoeg volhou, ga ik op een gegeven moment zo verkrampt lopen, dat na verloop van tijd alles pijn gaat doen.

Woensdag en donderdag had ik dan ook nog enorme spierpijn van een training op dinsdag. Maar toch hoopte ik zondag tegen beter weten in dat het nu wel allemaal mee zou vallen en dus deed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens mee aan een wedstrijdje: een 10 km bij mijn vereniging. 

Achteraf gezien was dat niet zo'n goed plan. De snelheidsbegrenzer achterin mijn rechterbovenbeen deed genadeloos zijn werk. Ik begon al met een schamele 4:30 per kilometer en naarmate ik langer aan het lopen was en ik steeds meer last begon te krijgen, ging het tempo nog verder achteruit. Mijn laatste kilometer kreeg ik zelfs niet eens meer onder de vijf minuten. Waarschijnlijk was het nog wel gelukt als ik het had geprobeerd, maar het was me de pijn niet waard.

Voordeel was natuurlijk wel dat ik geen al te grote inspanning hoefde te leveren en me bij de finish (na 46 minuten en 47 seconden) nog net zo fris voelde als bij de start. Helaas duurde dat gevoel maar eventjes. De onwillige spier en de daardoor verkrampte loopstijl zorgden er voor dat ik vrijwel strompelend naar de auto moest lopen. Het zou nog een dag duren voordat mijn wandelstijl zich weer aan mijn leeftijd had aangepast.

Zo had ik me deze tien kilometer een half jaar geleden niet voorgesteld. Het had een test moeten worden, een teken dat ik weer richting de veertig minuten zou kunnen gaan. Een voorbode dat 2011 misschien wel eens een jaar zou kunnen worden waarin al mijn PR's er aan zouden gaan. In plaats daarvan liep ik op deze tien kilometer een heel ander PR: dit was officieel mijn langzaamste tien kilometer ooit.

Een paar dagen vakantie bij de schoonfamilie in Kroatixc3xab betekent eigenlijk dat ik alle vrijheid heb om lekker te kunnen hardlopen. Zo had ik me dat dan ook voorgesteld toen ik vorige week inderdaad een weekje in Kroatixc3xab was. Met meer dan genoeg tijd om handen en een uitgebreid netwerk van nog onverkende paadjes op de heuvel Marjan in de havenstad Split ga ik dan ook een mooie tijd tegemoet. 

Maar toch voelt het niet zo. Ik maak me zorgen. Als ik die woensdag voor het eerst in mijn hardloopkleding buiten sta, twijfel ik meteen of het goed gaat komen. Ik heb namelijk last van een oudemannenkwaal. Niet eentje die met een blauwe pil bestreden kan worden, maar eentje waarbij ik last heb van mijn rug. Dat maakt wandelen al tot een ongemakkelijke ervaring, dus de vraag is dan ook hoe dat met hardlopen zal gaan.

Na de eerste paar passen denk ik dat ik het antwoord op die vraag al kan geven. Het gaat gewoon niet. Mijn rug doet extra veel pijn tijdens het hardlopen, ik loop verkrampt en bovenal kom ik nauwelijks vooruit. Het had dan ook niet veel gescheeld of ik was al meteen teruggekeerd, maar ik besluit om toch door te lopen. Gewoon even kijken hoe het verder gaat. Misschien loop ik het er zelfs wel uit?

Na een kilometer gaat het inderdaad al een stuk beter en gelukkig ook wat sneller dan in het begin. Echt tempo maken kan ik nog niet, maar ik loop en dat is het belangrijkste. Zie je wel! Hardlopen is het antwoord op alles! Met hardlopen kun je alles overwinnen! Zelfs rugpijn! Tevreden met die constatering doe ik al hardlopend mijn jasje uit. Mijn Nederlandse winterkledij is namelijk compleet overbodig bij een temperatuur van 17 graden. 

En zo loop ik bijna twee uur lang onder een stralend zonnetje. Tegen het einde toe is de pijn in mijn rug zo goed als verdwenen en daardoor bereik ik in de laatste paar kilometers zelfs weer mijn normale snelheid. Blij met de door mij gevonden doorbraak in de medische wetenschap (hardlopen helpt tegen rugpijn!) ben ik op het afgesproken tijdstip weer terug. Direct maak ik al grootse plannen voor de komende paar dagen. Morgen hardlopen! En overmorgen! En de dag erna!

Maar een uur later is het al gedaan met de plannen. Zonder het zonnetje dat de stijve spieren en gewrichten in mijn rug verwarmt, gaat het snel achteruit. Tegen de avond is mijn rug er slechter aan toe dan toen ik die ochtend begon met hardlopen. Dus toch geen remedie tegen de rugpijn gevonden… Misschien heeft het hardlopen het zelfs alleen maar erger gemaakt en heeft het Kroatische winterzonnetje dit heel geniepig kunnen verbergen. De dag erna is namelijk zelfs wandelen een pijnlijke ervaring geworden en de enige momenten waarop de pijn draaglijk wordt, is als ik even gestrekt ga liggen en helemaal niets doe.

Ondanks alles toch wat geleerd. Hardlopen is niet het ultieme medicijn tegen rugpijn. Soms is rust gewoon beter.