Eigenlijk hoor ik nu helemaal niet te bloggen. Ik hoor buiten te zijn en hard te lopen. Ik hoor nu een lekker tempo aan te houden en moeiteloos de ene na de andere kilometer weg te werken. Maar helaas, het is niet zo. Ik zit thuis. Geblesseerd en chagrijnig. Het gaat gewoon even niet meer.

Al ruim anderhalve maand heb ik last van mijn hamstrings. In het begin dacht ik nog dat het allemaal wel mee zou vallen. Ik was immers nog nooit echt geblesseerd geweest, dus ik ging er vanuit dat deze blessure ook heel snel voorbij zou gaan. Vaak genoeg had ik immers wel eens pijntjes gehad of andere soorten ongemak die vervolgens met een klein beetje rust alweer verdwenen waren. Maar dit is niet een van die kleine overbelastingspijntjes. Dit is een blessure. Een echte. En dat ben ik niet gewend.

Toch ging het herstel in het begin nog redelijk goed. Begin december was het namelijk nog een pijn die ik continu tijdens het hardlopen voelde en dat werd langzaam beter. Naarmate de dagen en weken voorbij gingen, werd het namelijk een soort pijn die ik alleen bij hogere tempo's voelde. Dat kwam goed uit, want zo kon ik in ieder geval iets van blijven lopen en wachten tot het moment waarop de pijn helemaal verdwenen zou zijn.

Maar dat moment kwam niet. Opeens was het zelfs helemaal gedaan met het herstel. De vooruitgang die ik de eerste weken nog merkte, kwam abrupt tot stilstand. De blessure genees maar niet en tegelijkertijd ging mijn eigen vorm door de geringe trainingsintensiteit hard achteruit en dat vond ik eigenlijk misschien nog wel erger dan die blessure zelf. Ik was dan ook al bezig met een plan waarbij ik het aantal kilometers geleidelijk aan weer op zou gaan voeren. Zelfs al zou dit betekenen dat ik dan alleen maar langzaam zou kunnen lopen.

Zo ver is het uiteindelijk niet eens gekomen. Afgelopen zondag had ik namelijk een terugslag. De pijn die ik alleen nog maar bij hogere snelheden voelde, was nu opeens ook bij een sukkeldrafje aanwezig. Die dag draafde ik tweexc3xabntwintig kilometer lang als een sukkel en ik heb er geen seconde van genoten. Het deed pijn. Niet soms even wat minder of soms even wat meer, maar gewoon de hele tijd hetzelfde. Ik weet dus even niet meer hoe het verder moet.

Vandaar dan ook dat ik een drastische beslissing heb genomen: ik moet naar een fysiotherapeut. Aanstaande woensdag al is mijn eerste afspraak gemaakt en dan is het afwachten. Hoe veel mag ik nog lopen? Mag ik uberhaupt nog wel lopen? Wat staat me te wachten? Wanneer kan ik weer echt beginnen? Ik weet het gewoon niet.

Ooit, nog niet eens zo heel erg lang geleden, droomde ik van de dag dat ik de tien kilometer binnen de 40 minuten zou kunnen lopen. Of de halve marathon binnen de 90 minuten. Gewoon lekker hard lopen en dan het ene na het andere PR verbeteren. Daar droomde ik van! Nu droom ik alleen nog maar van pijnvrij hardlopen. En ja, daar word ik chagrijnig van. Ik ben benieuwd of op woensdag de fysiotherapeut daar iets tegen kan doen.